Zâhirin o gece de bıraktığım gibi iyiydi,
Ne oldu da birden bâtın kötüleşti?
Yoksa o gece bana söylüyor muydun,
içinin çürüğünü?
Sen acılarına karşı serzeniş ettin rüyalarımda,
ben sadece öyle durdum ve durdum.
O minik bedenin nasıl katlandı bu acıya,
Nasıl oldu da son nefesinde seslenemedin?
Oysa ki her gün söylenirdin,
Nasıl oldu da o minik kalbin bu acıya dayandı?
Ellerimdeydin,
Hafiftin, gözlerin kapalıydı,
bir tüy gibi elimde kaldın,
o minik bedeninden ruhun bir tüy gibi uçtu
Aynı senin mutluluktan uçtuğun günlerdeki gibi.
Sana o an dokundum,
artık sen yoktun,
yalnızca sana ait o hafiflik vardı.
Gözlerime yağmurlar yağdıran o hafifliğin,
benim kalbimde ağır bir tasaya dönüştü.